عطر شعر

دل سنگ مرا با غمزه هايت آب مي کردي

و با گفتار شيرينت اسير لحظه هاي ناب ميکردي

به پستوهاي تاريک دلي رندانه تازيدي

حديثي تازه از رقصيدن مهتاب مي کردي

به فصل بودنت آرام بودم حيف اما

که تو با ساغري از خون مرا بي تاب مي کردي

ولي با سادگي چون ديگران من هم نفهميدم

که با چشمان جادويت مرا هم خواب مي کردي

خیال می کنید دلم سنگ نخواهد شد

اسیر پیش فنگ و پافنگ نخواهد شد

چکانده توی سرش واژه های آزادی

مطیع بکش ماشه تفنگ نخواهد شد

همانکه لطیفی به طبع او زیباست

به این ستاره پاگن قشنگ نخواهد شد

به سینه من اسم شیر چسبیده

اسیر چنگ نهنگ و پلنگ نخواهد شد

مرا به هرجا که فرستید مطمئن باشید

دلم برای کسی تنگ نخواهد شد

عقاب من که به خورشید سایه ها دارد

مثال کفترک چاه ننگ نخواهد شد

مسلسل معنی به دست منست، احتیاط

عقاب به صید خود درنگ نخواهد شد

رکود عشق به سرزمین دلم ممکن نیست

 به این نظام خشک هماهنگ نخواهدشد

چگونه بگویم که شاعری هرگز

قلم به دست محیای جنگ نخواهد شد

گاه گاهی ردی از شرشر خونباری دلی بر ورقی می ریزد

آه اما چه کسی هست که آن را خواند

لیک اما چه کسی هست

که دستی ساید

به ورق های نپوسیده اندیشه او

****

نان من کاغذی است

آبگوشتش جوهر

لیک اما

چه کسی هست که همسفره شود

او با من

یا کسی هست که  او

روزه خود را به ورق باز کند

آه اینجا چه غم انگیز زمان می گذرد

و چه بی تاب اقاقی سرخ است

آه اینجا چه کسی هست که او می خواند

نامه پر غم و اندوه مرا

یا کدام است که او می نهدم

بخت نایار مرا در غربت

آه اینجا چه غم انگیز زمان می گذرد

و چه بی تاب اقاقی سرخ است

آه انسان چه غریبانه نفس می کشد و

بر سرش نیست

کسی

اهل دلی

که زاری کند

حرف دلی را گوید

بوف کوری و کلاغی مشکی

و یا حتی

زنگی بی خبر و مست ز احوال جهان

این چه بختی است

همه رنگ سیاه و چرکین

همه چیزش تاریک

حتی انسان

آه اینجا چه...

من آن آسمانی سروش خدایم
که فخری به حوا و آدم ندارم
مسیحای مریم شناسد به معجز
کمی از مسیحای مریم ندارم
سخندان شناسد که من اوستادم
که استادی کس مسلم ندارم
به سحر سخن راه اعجاز پویم
بسی گویم و ژاژ و درهم ندارم
به هر سبک و هر بحر و هر شیوه گفتم
که دانند همتا و همدم ندارم
همه شاهکار است گفتارهایم
به اندیشه و لفظ ماتم ندارم